Obliczymy, ile lat liczy sobie znalezisko. Z powyższego równania wynika, że:
t=4T=4⋅5700=22 800 lat
Sposób 2.
Przyjmijmy, że:
m0 – masa początkowa izotopu węgla
14C.
Zgodnie z definicją pojęcia czasu połowicznego rozpadu, po każdym upływie czasu równym czasowi połowicznego rozpadu, masa izotopu promieniotwórczego w próbce zmniejsza się o połowę. Zatem po każdym kolejnym upływie
5700 lat, masa izotopu węgla
14C w próbce/znalezisku będzie się zmniejszała o połowę.
Zatem:
m1=21⋅m0 – masa izotopu węgla 14C w proˊbce po 5700 latach.
m2=21⋅21⋅m0=41⋅m0 – masa izotopu węgla 14C w proˊbce po 11 400 latach.
m3=21⋅21⋅21⋅m0=81⋅m0 – masa izotopu węgla 14C w proˊbce po 17 100 latach.
m4=21⋅21⋅21⋅21⋅m0=161⋅m0 – masa izotopu węgla 14C w proˊbce 22 800 latach.
Znalezisko archeologiczne ma
22 800 lat.